کاش يک بهانۀ خوش برای نوشتن اين سطرها ميداشتم. خبر غم انگیز انفجار در بغلان همان شکليکه برای همۀ ملتم غم انگیز بود مرا هم بی اندازه متاثر ساخت. جالب اینست که اينبار طالبان که خود بارها خون ملت را به خاک ريخته اند اين عمل را محکوم کرده اند. با شنيدن اين موضوع  برایم سوال بوجود آمد که اين دشمن نو ما کیست؟ آيا آغای حکمتیار توانايی سازماندهی همچو حمله را دارد؟

بیادر به مو گفته وطنکی که دنیا ده کجا رسید و ما ده کجا ماندیم. طفل های بیگناه، زنان و مردان که به خاطر اظهار خوشی به آبادانی يک گوشۀ بسیار کوچک ویرانستان (افغانستان) جمع شده بودند، قربانی عمل نامردانۀ یک عده خود فروخته ميشوند. بسیار جای تاسف است که اين دشمنان سوگند خورده مردم ما اکثراً در دامان پاک همین وطنی که حالا به دریدن آن آستين بر زده اند، پرورده شده اند. در اين مورد يک شعر حضرت بيدل يادم آمد که ميگويد:

چوب را آب فرو می نبرد علت چيست؟

شرم ميدارد زفرو بردن پرورده ای خويش

ما هم به حيث افغان و به حيث کسی که در دامان اين وطن بزرگ شديم از همچو انسان های که به نام هموطن و با هويت افغان اطفال و زنان و مردان بی گناه را به خون مينشانند و خود را مسلمان مينامند، شرم ميداريم. شصت انسان، شصت زندگی، شصت اميد، شصت جهان و شصت نفس که مادر و پدرشان به هزاران اميد پرورده بود، در يک روز و در يک دقيقه نابود شدند. شصت چراغ روشن خاموش گردید. آيا ميتوان اين ضايعه را جبران کرد؟

ولی گفتن و نوشتن در اين مورد حداقل برای من تسلی ميدهد که عاملان اين حادثه روزی به جزای شان خواهند رسید. چگونه ميتوان نفسی زنده را بی جان کرد و اين در کدام مکتب و دين و يا آيين رواست؟ آيا افغانستان تنها متعلق به طالبها و حکمتیاری هاست؟ آيا اکثريت مطلق افغانهای که از دستاورد های شان راضی استند و زندگی صلح آميز ميخواهند حق ندارند به آن برسند؟ دنيا در قرن بیست و يک به کجا رسید و ما مانديم و جنگ. نميدانم تا چه زمانی هميشه قتل و کشتار سرخط اخبار جهان را در مورد کشورم خواهد ساخت.

به اميد روزی که ديگر واژه جنگ حتی از فرهنگ لغات ما هم پاک گردد.